படித்ததில் பிடித்தது 14- யானை புக பானை செய்த கதை

மந்தையூர் என்னும் ஊரில் குணசீலன் என்பவன் துணி வெளுக்கும் தொழிலைச் செய்து வந்தான். அரண்மனைத் துணிகளையும் அவன்தான் வெளுப்பான். அவன் சிறப்பாக வேலை செய்வதால், மகிழ்ந்த அரசர் அவனைப் பாராட்டிப் பரிசு வழங்கினார்.

அவன் பக்கத்து வீட்டில் மட்பாண்டங்கள் செய்யும் சுப்பு என்பவன் குடி இருந்தான். குணசீலன் பேரும், புகழும் பெற்றதைப் பார்த்து, பொறாமை கொண்டான் சுப்பு.

அரசரிடம் வந்து ""அரசர் பெருமானே! நீங்கள் வெள்ளை யானையில் அமர்ந்து பெருமிதமாக உலா வர வேண்டும். இந்நாட்டு மக்கள் அதைப் பார்த்து மகிழ வேண்டும்,'' என்றான்.

""வெள்ளை யானையில் அமர்ந்து வந்தால் பெருமையாகத்தான் இருக்கும். வெள்ளை யானைக்கு எங்கே போவது?'' என்றார்.

""அரசே! துணி வெளுக்கும் குணசீலன் திறமையை நீங்கள் அறிவீர்கள். எப்படிப் பட்ட அழுக்குத் துணியையும் அவன் வெளுத்து விடுவான். உங்கள் பட்டத்து யானையை அவனிடம் தாருங்கள். அதை அழகிய வெள்ளை யானையாக்கித் தருவான்,'' என்றான்.

அதை உண்மை என்று நம்பிய அரசர் குணசீலனை அழைத்தார்.
""குணசீலா! பட்டத்து யானையை நீ வெள்ளை யானையாக்கித் தர வேண்டும்,'' என்றார்.

""அரசே! அது எப்படி முடியும்?'' என்று தயக்கத்துடன் கேட்டான் குணசீலன்.
""அது எனக்குத் தெரியாது. பட்டத்து யானையை நீ வெள்ளை யானையாக்க வேண்டும். இல்லையேல், உன் உடலில் உயிர் இருக்காது,'' என்று கண்டிப்புடன் சொன்னார்.

அங்கிருந்த சுப்புவைப் பார்த்தான் குணசீலன். இது சுப்புவின் சூழ்ச்சிதான் என்பதைப் புரிந்து கொண்டான்.

அறிவு நிறைந்த குணசீலன், சுப்புவைப் பழி வாங்க நினைத்தான்.
""அரசே! அழுக்குத் துணிகளை நாங்கள் ஒரு பானைக்குள் போடுவோம். பிறகு அந்தப் பானையை வெள்ளாவி வைப்போம். துணிகளில் உள்ள அழுக்குப் போய்விடும். அதே போல, பட்டத்து யானையை வெள்ளாவி காட்டினால், வெள்ளை யானை யாகி விடும். துணிகளைப் போடும் அளவு பானைதான் என்னிடம் உள்ளது. யானை நுழையும் அளவு பெரிய பானை என்னிடம் இல்லை.
""மட்பாண்டங்கள் செய்வதில் சுப்பு திறமைசாலி. அவனிடம் யானை நுழையும் அளவு பெரிய பானை செய்து தரச் சொல்லுங்கள். பானை கிடைத்த அடுத்த நாளே பட்டத்து யானையை வெள்ளை யானையாக்கித் தருகிறேன்,'' என்றான் குணசீலன்.
சுப்புவைப் பார்த்த அரசர், ""உனக்குப் பதினைந்து நாள் அவகாசம் தருகிறேன். அதற்குள் யானை நுழையும் அளவு பெரிய பானை செய்து தர வேண்டும்,'' என்று கட்டளை இட்டார்.

சுப்பு சொன்ன எந்த சமாதானத்தையும் அரசர் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.
பதினைந்து நாட்கள் கடினமாக உழைத்த சுப்பு, யானை உள்ளே செல்லும் அளவு பெரிய பானை ஒன்று செய்தான்.

அந்தப் பானைக்குள் யானை அடி எடுத்து வைத்தது. அதன் எடை தாங்காமல் பானை உடைந்து நொறுங்கியது.

இதைப் பார்த்த அரசர், ""சுப்பு! முதன் முறை என்பதால் உன்னை மன்னிக்கிறேன். அடுத்து நீ செய்யும் பானை உறுதியாக இருக்க வேண்டும். யானை உள்ளே சென்றால் உடையக் கூடாது,'' என்று கட்டளை இட்டார்.
அவ்வளவு உறுதியான பானையை யாராலும் செய்ய முடியாது என்பது அவனுக்குப் புரிந்தது.

வீடு வந்த அவன், "பொறாமை கொண்டு குணசீலனுக்கு தீங்கு செய்தேன். அந்தப் பொறாமை என் வாழ்விற்கே உலை வைத்து விட்டதே... என்ன செய்வேன்?' என்று உள்ளம் நொந்து இறந்து போனான்.
 

நன்றி-தினமலர் 

அவைகளும் நானும் (சிறுகதை)

 

தினமும் நான் அலுவலகம் செல்லும் அந்த வழியில் நிறைய நாய்கள் உண்டு.ஒரே  குடும்பத்தைச் சேர்ந்த அந்த நாய்களை என்றுமே நான் பெரிதாக  கண்டுகொள்வதில்லை.அதே போல் தான்  அவைகளும் என்னை ஒரு பொருட்டாகவே நினைத்ததில்லை .இந்த உலகத்தில் நம்மைப்போலவே அனைவரும்  இருந்துவிட்டால் என்ன ஆவது? அது நம் ஐந்து விரல்களும் ஒரே அளவாக  இருக்கவேண்டும் என எதிர்பார்ப்பதற்குச் சமமானது.அழகாகத்தான் தெரியும்.ஆனால்  பயனற்ற ஒன்று நாம் எதிர்பார்க்கும் இந்த மாறுதல் . அழகான இந்தத் தத்துவத்தை நீங்கள் ஆராயாமல் அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கும் நேரத்தில் அதே தெருவில்  நான் அடிக்கடி பார்க்கும் இன்னொருவரைப்பற்றி சொல்லிவிட ஆசைப்படுகிறேன்..

அவர் அடையாளம் சொல்கிறேன்.அந்த தெரு வழியாக ஒருவேளை நீங்கள் நடக்க  நேர்ந்தால், அவரைப் பார்த்து ஒரு வணக்கம் சொல்லிவிட்டுப் போனால் நான்  சந்தோசப்படுவேன்.அவருக்கு வயது சுமார் 50 இருக்கும்.நல்ல உயரம்,ஒல்லியான  தேகம்.சீப்பைப் பார்க்காத நரைத்த தலை,தொள தொள-வென அவரை விட  பெரியதாய் இருக்கும் அழுக்கு அரைக்கைச் சட்டை,அடர் நிறத்தில் கால்  சட்டை,வேகமான நடை அப்புறம் அந்த நாய்களுக்கு அடிக்கடி உணவிடும்  ஒரேமனிதர் அவர்தான்.எனவே,அவர் அந்த வீதியில் நடக்கும் போது நான் சொன்ன  அந்த நாய்கள் கூட்டம் அன்பாக அவரைச் சூழ்ந்துகொள்ளும்.

இன்றுவரை எனக்கு புதிராகத்தான் தெரிகிறார் அந்த மனிதர்.அதே தெருவில் உள்ள  ஒரு பட்டறையில் வேலை செய்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்.ஏனெனில், சிலமுறை  தேநீர் நிரம்பிய பைகளுடன் அந்தப் பட்டறையினுள் நுழைவதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.  நீண்ட நேரமாக திரும்ப மாட்டார்.ஆக அவர் தேநீர் விற்பவரில்லை அல்லவா. அதை  வைத்துத் தான் அவர் அங்கே வேலை செய்கிறார் என்ற முடிவுக்கு வந்தேன்.மற்றபடி  எங்கே தங்கியிருக்கிறார்..எவ்வளவு சம்பாதிக்கிறார்,அந்த நாய்களுக்கு உணவிட  தினமும் எவ்வளவு செலவு செய்கிறார் என எதுவுமே எனக்குத் தெரியாது.

நள்ளிரவு சுமார் 1 மணி இருக்கும்.நான் அந்த வீதியில் தனியாக  வந்துகொண்டிருந்தேன்.யாரும் என்னைப்பார்த்து பயப்படவேண்டாம்.ஒரு  தமிழ்ப்படத்தின் இரவுக்காட்சி பார்த்துவிட்டு அறைக்குத்  திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன்.திரையரங்கிலிருந்து எனது அறை நடக்கும்  தொலைவுதான்.அது ஒரு நீண்ட நெடிய ஆள் அரவமற்ற சாலை.இருமருங்கிலும்  பாதரசவிளக்குகள் ஒளியைப்பாய்ச்சிக்கொண்டிருந்தன.அந்த வீதியில் வீடுகள்  மிகவும் குறைவு.பட்டறைகள் மற்றும் மாலைவரை செயல்படும் சிறுதொழில்  அலுவலங்கள் தான் அதிகம்.இரவுக்குளிர்க்காற்றை முகத்தில் வாங்கிகொண்டு  மெதுவாக நடந்துகொண்டிருந்தேன்.இதோ பாதி வழி தாண்டியாயிற்று.

இதுவரை என்னைக் கண்டுகொள்ளவில்லை என எந்த நாய்களைப் பற்றி மேலே  குறிப்பிட்டேனோ, அதே அழகு நாய்க்குட்டிகள் அன்று என்னை வைத்தகண்  வாங்காமல் பார்த்தன.என்னையும் அறியாமல் முகத்தில் கலவரம்  பரவியது.இருந்தும் மெதுவாய் நடந்தேன்.இன்னுமொரு 2 நிமிடம் நடந்தால்  அறைக்குச் சென்றுவிடலாம்.அப்போது பார்த்து, ஒரு நாய் குரைக்கத்  துவங்கியது.அதைத் தொடர்ந்து அனைத்து நாய்களும் ஒருசேர கூப்பாடு  போட்டன.அந்த திடீர் சத்தத்தில் சப்தநாடிகளும் அடங்கி நிலைகுழந்திருந்த எனக்கு, நாய்கள் நெருங்குவதைப் பார்க்கையில் மேலும் திகில் பரவியது.இதுவரை எந்த நாயிடமும்  கடி வாங்கியதில்லை என்ற பெருமை எனக்கு எப்போதும் உண்டு.இன்றோடு அது தொலைந்தது  என்றே நினைத்துக்கொண்டேன்.

அலைபேசியை எடுத்து, அப்படி நாய்கள் கடித்தால் யாரை அழைத்து தகவல்  சொல்வது என பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.அவ்வாப்போது ஊய்..போ..என்றெல்லாம்  நாய்களைப்பார்த்து சத்தமிட்டபடி முன்னேறினேன்.ஒன்றிரண்டு நாய்கள்  கால்களுக்குள் புகுந்து வெளியே வந்தவாறு பயமுறுத்தின.அந்த வினாடியில் இதயம் அப்படியே வாய்வரை வந்து விட்டு  உள்ளே செல்வது போலிருந்தது.ஆபத்துதவி ஆண்டவன்  என நான் இந்த நேரம் சொல்ல  வேண்டுமென்றால்,எங்கிருந்தோ வந்த அந்தப் பெண் நாயைச் சொல்வேன். தூரத்தில் ஊளையிட்ட அதனைப் பார்த்தவுடன் இவை என்னை விட்டுவிட்டு அந்தப் பெண் நாயைத் துரத்தத் துவங்கின.அப்பாடா..இப்போது அப்படி ஒரு நிம்மதி என் மனதில். அறைக்கு வேகமாக வந்த நான் , ஒரு குவளை நீரை மூச்சுவிடாமல் குடித்து முடித்தேன்.இயல்புநிலைக்குத் திரும்பி உறங்குவதற்கு சிறிது நேரம் பிடித்தது.

அடுத்தநாள் காலையில் அலுவலகம் கிளம்பும்போது, என் அறைக்கு முன் இருக்கும் மளிகைக்கடையில்  இரண்டு ரொட்டித்துண்டு பொட்டலங்களை வாங்கிகொண்டேன்.என்றும்போல  என்னை அந்த நாய்கள் கண்டுகொள்ளவில்லை. ஆனால், நான் அருகில்  சென்றேன்.இரவு இருந்த பயம் இப்போது இல்லை. மெதுவாக நெருங்கி  ரொட்டித்துண்டுகளை அவைகளிடம் வீசினேன்.ஒரே பாய்ச்சலில் வந்து  ஆர்வமாய் சாப்பிடத்துவங்கின.சிலவினாடிகள் பார்த்துவிட்டு,மகிழ்ச்சியாக அலுவலகம் நோக்கிப்  புறப்பட்டேன்.இந்த மனநிறைவு உணர்வுக்கு,எவ்வளவு பணம் வேண்டுமானாலும் செலவு செய்யலாம் எனத் தோன்றியது.சிறிதுதூரம் நடந்த நான், மெல்லத் திரும்பினேன்.அங்கே வாலைக் குழைந்தபடி அந்த  நாய்கள் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.


- ராஜ்குமார் 

படித்ததில் பிடித்தது 13- சாமியாரா இருக்கப் போறாரு! (குட்டிக்கதை)

ஒரு கிராமத்தில் மதன் என்பவன் மனைவியோடு வாழ்ந்து வந்தான். அவர்கள் இருவரும் பிச்சைக்காரர்களுக்கு ஒரு பிடி சோறு போட மாட்டார்கள். இதனால் பிச்சைக்காரர்கள் யாரும் அவர்கள் வீட்டுக்கு வருவது இல்லை.

இரவு நேரம், வெளியூரில் இருந்து பிச்சைக்காரன் ஒருவன் அங்கே வந்தான். காவி வேட்டி கட்டியிருந்த அவன், சாமியாரைப் போலக் காட்சி அளித்தான்.
அந்த வீட்டைப் பார்த்த அவன் கதவைத் தட்டினான்.

""அம்மா! தாயே! இந்த ஏழைக்குப் பிச்சை போடுங்கள்,'' என்று குரல் கொடுத்தான்.

கதவைத் திறந்த மதன், ""பிச்சை எதுவும் கிடையாது. வேறு இடம் பார்,'' என்று கோபத்துடன் சொல்லி விட்டு, கதவைப் படீரென்று சாத்தினான்.
இரவாகி விட்டது. வேறு எங்கும் செல்ல முடியாது. இங்கேயே தங்கிவிட வேண்டியதுதான் என்று நினைத்தான் அவன்.
""இந்த வீட்டில் பிச்சை கிடைக்க வில்லை. அதனால், அந்த ஊரில் செய்தது போல செய்துவிட வேண்டியதுதான். வேறு வழி இல்லை,'' என்றபடியே திண்ணை யில் அமர்ந்தான்.
அவன் பேசியது வீட்டிற்குள் இருந்த இருவருக்கும் கேட்டது.
""என்னங்க... வந்தவர் பெரிய சாமியார்னு நினைக்கிறேன். நாம வேற பிச்சை இல்லேன்னு சொல்லிட்டோம். அவர் கோபமாக இருக்காரு. அந்த ஊரில் செய்தது போல செய்யப் போறேங்கறாரு. என்ன செய்யப் போறாரோ தெரியவில்லை. எனக்குப் பயமா இருக்கு,'' என்று நடுக்கத்துடன் சொன்னாள்.
""அவர் பேசியதைக் கேட்டு எனக்கும் பயமாகத்தான் இருக்குது. பிச்சைக்காரன்னு நினைச்சு அவர்கிட்ட கோபமா பேசிட்டேன். அவர் நம்மைச் சபிச்சாலும் சபிச்சுடுவார். இப்ப என்ன செய்யறது?'' என்று கலக்கத் துடன் கேட்டான் அவன்.
""அவர் கால்ல விழுந்து மன்னிப்பு கேட்போம். பெரியவரான அவர் நம்மை மன்னிச்சுடுவார்,'' என்றாள் அவள்.
கதவைத் திறந்த இருவரும் அந்த பிச்சைக்காரன் காலில் விழுந்தனர்.
""எங்களை மன்னிச்சிடுங்க... நீங்க யார்னு தெரியாம அப்படிப் பேசிட்டோம். சிறிது நேரம் பொறுமையா இருங்க. உங்களுக்கு விருந்தே போடுகிறோம்,'' என்றனர்.
ஏதும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தான் பிச்சைக்காரன்.
"அவர் கோபம் தீரவில்லை' என்று இருவரும் நினைத்தனர்.
சமையல் அறைக்குள் சென்ற அவள் சமைக்கத் தொடங்கினாள். மதனும் உதவி செய்தான்.
சுடச் சுட விருந்து தயாரானது.
வெளியே வந்த அவர்கள் இருவரும் அவனைப் பணிவுடன் அழைத்தனர்.
பசியுடன் இருந்த பிச்சைக்காரன் அவர்கள் தந்த விருந்தைச் சுவைத்துச் சாப்பிட்டான். பெரிதாக ஏப்பம் விட்டான்.

அவர் கோபம் தணிந்து விட்டது. இனி ஆபத்து இல்லை என்று இருவரும் நினைத்தனர்.

அவனுக்கு வெற்றிலை, பாக்கு கொடுத்தனர். அவற்றையும் அவன் வாயில் போட்டு மென்றான்.

""நல்ல சாப்பாடு போட்டீங்க. இப்படி எங்கேயும் சாப்பிட்டது இல்லை.நீங்க நல்லா இருக்கணும்,'' என்று வாழ்த்தினான் அவன்.

தங்களை என்ன செய்ய நினைத்தார் என்பதை அறிய விரும்பினான் மதன்.
""சாமி! நீங்க எங்க வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்தீங்க. அந்த ஊரில் செய்தது போல இங்கேயும் செய்ய வேண்டியதுதான் என்றீங்க. அந்த ஊரில் என்ன செய்தீங்க?'' என்று கேட்டான்.

""இதே போல ஒரு ஊரில் பிச்சை கேட்டு அலைஞ்சேன். யாரும் பிச்சை போடவில்லை. ஒரு வீட்டுத் திண்ணை யில் இன்று பட்டினி என்றபடியே படுத்துக் கொண்டேன். அந்த ஊரில் செய்தது போல இங்கும் செய்ய வேண்டியதுதான் எனச் சொன்னேன்,'' என்றான் பிச்சைக்காரன்.
தாங்கள் ஏமாந்ததை எண்ணி இருவரும் திகைத்து நின்றனர்.

-Dinamalar

என் கற்பனைக் காதலி (சந்தக்கவிதை)

கன்னத்தில் குழிவிழும் அழகியவள் -கால்
சலங்கையில் ஜதி சொல்லும் யுவதியவள் !

வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் இனித்திருக்கும் -அவள்
திருமுகம் பார்த்திட மனம் துடிக்கும் !

தினம்தினம் புதிதாய்க் காதலிப்பாள் -என்னுள்
திரும்பிய திசையெல்லாம் சிரித்திருப்பாள் !

உயிருடன் நடந்திடும் ஓவியமே -என்னை
உனதொரு ரசிகனாய் மாற்றிவிட்டாய் !

பார்வைகள் ஒவ்வொன்றும் இனிய சுகம் -மனம்
கவிதைகள் படைத்திடும் புதியவிதம் !

இனியவளே உன்னைக் காதலித்தேன்-என்
உயிராய் உன்னைத் தினம் நினைத்தேன்!

இளமை மாறா இளங்கிளியே -நித்தம்
வருவாயோ என்னை மகிழ்த்திடவே!

என் தாள்களில் எல்லாம் கவிதைச் சத்தம் -உன்னைக்
கண்டதும் கேட்பேன் நூறு முத்தம்!!

- ராஜ்குமார்

அன்பென்ற மழையில்! (கவிதை)

அவள் விழியின் ஈரத்தில்,
நானும் நனைந்திருந்தேன்.

பலநாளும் அவள் அழுததுண்டு.
என்மேல் வரும் கோபத்தால்!
இருந்தும் புன்னகைப்பாள்..
என் மனம் குளிர்வதற்கு.

அன்புக் குழந்தையை,
அடிவயிற்றில் சுமந்தபடி,
நித்தம் பல கனவோடு,
வாழ்கின்றாள் என்னவள்!

அன்றைய பொழுதுகளில்,
அப்படி நான் இருக்கவில்லை.

சமுதாயக் கோபத்தில்,
வேலையிழந்த ஏக்கத்தில்,
என்னை மறந்தபடி
வாழ்ந்த அந்நாட்களில்,
என்னவள் கனவுகளை-நான்
கண்டுகொள்ளத் துணியவில்லை!

அன்புகாட்டி அவள் ஊட்டும் சோற்றுக்கும்,
அக்கறையாய் அவள் செய்யும் சேவைக்கும்,
இரக்கம் சிறிதுமின்றி-உடல்
வேதனையை விலையாய்க் கொடுத்தேன்!

அன்றொருநாள் நள்ளிரவில்,
நடுங்கிக் கிடந்தேன் குளிர் சுரத்தில்!
"அம்மா! அம்மா!" என்ற வார்த்தையன்றி,
ஏதும் சொல்லத்துணிவின்றிக் கிடந்தேன்!

அழுது பரபரத்து -என்னவள்
மருத்துவமனை சேர்த்தாள்!
விடியல் வரை உறக்கம் தொலைத்து,
என்னை மடியில் சுமந்திருந்தாள்!

அவள்முகம் பார்த்தேன் விழிகள் திறந்து!
கண்டுகொள்ளா நேரத்திலும்,
காதல் மழை பொழிந்தவள்.
அடைந்துகிடந்த இதயத்தில்
அன்பை வாரித் தெளித்தவள்!

சொல்லி அழ வார்த்தைகள் வரவில்லை.
அவள் வளைகை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு ,
விரல்களில் முத்தமிட்டேன்!

சிரித்தபடி அழுதாள்!-அன்று
அவள் விழியின் ஈரத்தில்,
நானும் நனைந்திருந்தேன்.

- ராஜ்குமார் 

சராசரி இந்தியனின் நள்ளிரவுக் கனவு!

முடியாத இரவினிலும்,
விடிந்த பொழுதினிலும்,
புரியாமல் வருகின்ற,
கனவுகள் ஏராளம்!

கண்ணுறங்கும் நிமிடம் மட்டும்
வருவதில்லை கனவுகள்.
காத்திருக்கும் நொடிகளில்,
காணாத ஏக்கத்தில்,
எண்ணும்பொருள் ஏதுமின்றி பிறந்துமடியும் கனவுகள்,
தினம் தினம் ஏராளம்.

அன்றொருநாள் அப்படித்தான்,
நல்லதொரு கனவுகண்டேன்.
சாலை ஓரமாக,
சத்தமின்றி நடந்திருந்தேன்.
வருடிய தென்றலில் உள்ளம் சில்லிட்டது!

பிளாஸ்டிக் இல்லாத தெருக்கள்,
பிளவுகள் இல்லாத சாலைகள்.
ஆட்கள் நிறைந்தபோதும்,
கூச்சல் இல்லை அங்கு!

என் நாட்டை சுற்றிப் பார்த்திட-இங்கு
ஏராளப் பயணிகள்.!
சுயவேலைகள் பெருக்கியதில்,
குறைந்த விலைகளால்-குறைவில்லா வாழ்க்கை!


எல்லோரும் ஓர் நிறை!
என் நாட்டில் இன்று,
சுற்றுலாஅமைச்சருக்கும் நுழைவுச்சீட்டு கேட்கப்படுகிறது!
நடிகர் நடிகை மோகம் சுவடின்றி ஒழிந்திருக்கிறது.

சாதிச் சண்டைகளோ,
கொலை,குற்றச் செய்திகளோ,
சீர்கெட்ட நடிகையின் நடுப்பக்கப் படங்களோ,
நிச்சயமாய் இல்லை,
என் கையில் உள்ள நாளிதழில்.

ஒப்பற்ற என் நாடு,
ஒளிர்கிறது இன்று,
சத்தமின்றி வாழும் இந்தச் சராசரி இந்தியனின்
நம்பிக்கை நிறைந்த –ஒரு
நள்ளிரவுக் கனவினில்....!

- ராஜ்குமார்

படித்ததில் பிடித்தது 12-கழுதை வாத்து கதை!

ஆற்றில் வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடிக் கொண்டிருந்தது. வாத்துக்கள் எல்லாம் கூட்டமாக வெள்ளத்தில் நீந்தியபடி, இரை தேடிக் கொண்டிருந்தன.
ஆற்றங்கரையில் கழுதைகளும் கூட்டமாக நின்று கொண்டு, புற்களை மேய்ந்து கொண்டி ருந்தன. அந்தக் கழுதைகள் வாத்துக்களை நோக்கின.
""நண்பர்களே! நம்மை விட உருவத்தில் சிறிய இந்த வாத்துக்கள் என்ன மாதிரி தண்ணீரில் நீந்துகின்றன. அவைகள் எல்லாம் தண்ணீருக்குள் மூழ்கியபடி சாகசத்தை நடத்துகிறதே! நம்மால் இந்த அளவுக்குத் தண்ணீரில் இறங்கி சாகசங் களைச் செய்ய முடிய வில்லையே!'' என்று கவலையுடன் கூறியது ஒரு கழுதை.

அதைக் கேட்ட மற்ற கழுதைகளும், ""ஆமாம் நண்பனே! நீ சொல்வ தெல்லாம் உண்மைதான். அதில், எந்தவிதமான மாற்றமும் இல்லை. வாத்துக்கள் எல்லாம் மகிழ்ச்சியோடுதான் வாழ்க்கை நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. ஒன்றையொன்று தண்ணீருக்குள் நீந்தியபடி கலகலப்பாக வாழ்க்கை நடத்திக் கொண்டிருக் கின்றன. நாமும் அந்த வாத்துக்களைப் போன்று வாழ வேண்டும்! அதற்கு என்ன செய்யலாம் என்பதை சேர்ந்து முடிவெடுப்போம்!'' என்றது.
"நண்பர்களே! இது நல்ல யோசனைதான். நாம் வாத்துக்களைப் போல தண்ணீரில் நீந்த வேண்டுமென்றால், நமக்கு இறக்கைகள் முளைக்க வேண்டும். இறக்கைகள் மட்டும் நமக்கு முளைத்து விட்டால், நாம் வாத்துக் களைப் போன்று பறக்கலாம்; தண்ணீரிலும் நீந்தலாம்,'' என்றது ஒரு கழுதை.
மற்றொரு கழுதையோ அதை மறுத்தது.

"நண்பர்களே! நான் ஒரு போதும் இதற்கு ஒத்துக்கொள்ள மாட்டேன். நமக்கு இறக்கை கள் முளைத்து விட்டால் மட்டும் நாம் பறந்து விட முடியாது. நாம் வாத்துக்களைப் போன்று குள்ள உருவமாக மாறவேண்டும். இன்னும் சொல்லப் போனால், நாம் வாத்துக்களாக மாறி விட வேண்டும். அப்போதுதான் நாம் வாத்துக் களுக்கு இணையாக தண்ணீரில் நீந்தியபடி சாகசங்களை நிகழ்த்திக் காட்ட முடியும். அந்த வாத்துக்களுக்குப் போட்டியாக நம்முடையத் திறமைகளை எல்லாம் வெளிப்படுத்த முடியும்!'' என்றது.
அந்தக் கழுதையின் கருத்தை எல்லா கழுதைகளும் ஒரு மனதாக ஏற்றுக் கொண்டன.

"நண்பனே! நீ சொல்வது சரி! நீ கூறியதில் ஆழமான கருத்தும் இருக்கிறது. நாம் வாத்துக் களாக மாறி விட்டால், நாம் நினைப்பது எல்லாம் எளிதாக முடிந்து விடும். அதன் பின்னர் நமக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை. ஆனால், நாம் வாத்துக்களாக மாற என்ன செய்ய வேண்டும்? அதனைப் பற்றியும் நீயே ஒரு கருத்தினைத் தெரியப்படுத்து. அந்தக் கருத்துக்களின்படியே நாங்கள் எல்லாரும் நடந்து கொள்கிறோம்,'' என்றது.

உடனே அந்தக் கழுதையும் சிறிது நேரம் யோசனையில் ஆழ்ந்தது. பின்னர் மற்றக் கழுதைகளை நோக்கியது.

"நண்பர்களே! நான் சொல்வதை கவனமாக கேட்டுக் கொள்ளுங்கள். நாம் அனைவரும் இந்த ஆற்றங்கரையில் அமர்ந்து ஆண்டவனை நினைத்து தவம் இருப்போம்! நாம் எல்லாரும் ஒரு மனதாக ஆண்டவனைக் குறித்து தவம் இருந்தோமானால் நம்முடைய தவத்திற்கு மனமிரங்கி, ஆண்டவன் நம் முன்னே வருவார். உடனே, நாம் அவரிடம், "ஆண்டவா! ஆண்டவா! நாங்கள் எல்லாரும் வாத்துக்களாக இருக்க வேண்டும். எங்களது கழுதை வடிவத்தை தவிர்த்து, நாங்கள் எல்லாரும் வாத்துக்களாக மாற வேண்டும். உடனே எங்களை வாத்துக்களாக மாற்றிவிடு' என்று ஆண்டவனை வேண்டுவோம்.
"நாம் அவ்வாறு ஆண்டவனை வேண்டுகிற நேரத்தில், அவரும் மனம் இரங்கி, நமக்கு உதவிகளைச் செய்வார். நாமும் மகிழ்ச்சியோடு வாத்துக்களாக உருவம் மாறிக் கொள்ளலாம்,'' என்றது.

அந்தக் கழுதையின் யோசனையைக் கேட்டு, மற்ற கழுதைகள் எல்லாம், "ஆஹா அற்புதம்... அற்புதம்!'' என்று புகழத் தொடங்கின.

உடனே எல்லாக் கழுதைகளும் அமைதி யோடு வானத்தைப் பார்த்தபடி, ஆண்டவனை வேண்டத் தொடங்கின.

நீண்ட நேரமாக தங்களின் கால்களின் வலியைப் பொருட்படுத்தாமல், ஆகாயத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

தண்ணீரில் நீந்திக் கொண்டிருந்த வாத்துக் களோ கழுதைகளின் செயல்களை கவனித்தன.

"நண்பர்களே! அங்கே பாருங்கள் அந்தக் கழுதைகள் எல்லாம் கூட்டமாக ஒற்றுமையுடன் வானத்தை நோக்கிப் பார்த்தவாறு நின்று கொண்டிருக்கின்றன,'' என்றது ஒரு வாத்து.

"நண்பர்களே! கழுதைகள் அழகாக இருப்பது உண்மைதான். அவை உடலெங்கும் ரோமங்கள் அடர்ந்து காணப்படுகின்றன. அது மட்டுமில்லாமல் அவைகள் நம்மை விட அளவில் உயரமாகக் காணப்படுகின்றன. அவைகளுக்கு நீண்ட வெள்ளை மூக்கு இருக்கிறது. முடிகள் எல்லாம் அடர்த்தியாக இருக்கிறது. வால் ஒன்று பட்டுக் குஞ்சலம் போன்று பின்புறம் தொங்கிக் கொண்டிருக் கிறது. அது மட்டுமில்லாமல், அவைகளுக்கு நான்கு கால்கள் இருக்கின்றன... அடேயப்பா! இந்தக் கழுதைகளின் அழகை நாம் வர்ணித்துக் கொண்டே இருக்கலாம் போன்று தோன்று கிறதே!'' என்று கூறியது மற்றொரு வாத்து.

"பிறந்தால் இந்தக் கழுதைகளைப் போன்று பிறக்க வேண்டும். இப்படி நாம் வாத்துக் களாக வாழ்ந்து தண்ணீரிலேயே துன்பப்பட்டபடி காலத்தை ஓட்டிக் கொண்டி ருக்கிறோமே!'' என்று கவலையுடன் கூறியது இன்னொரு வாத்து.
"நண்பர்களே! நாம் எல்லாருமே நம்மை நினைத்து கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக் கிறோம்! அந்தக் கவலைகளில் இருந்து நாம் விடுபட வேண்டுமானால் நாம் கழுதைகளாக உருவம் மாற வேண்டும்,'' என்றது ஒரு வாத்து.

"நண்பர்களே! நாம் கழுதைகளைப் போல உருவம் மாற ஆண்டவனை வேண்டினால் போதும். நாம் எல்லாரும் ஒற்றுமையுடன் நமது பிரார்த்தனையை ஆண்டவனிடம் தெரியப்படுத்தினால் அவர் நிச்சயமாக நமக்கு அருள் தருவார். நாமும் நம்முடைய விருப்பத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ளலாம்,'' என்றது வேறொரு வாத்து.
உடனே எல்லா வாத்துக்களும் ஆண்டவ னிடம் தங்களது பிரார்த்தனையைத் தெரியப் படுத்த வேண்டும் என்று முடிவு செய்தன.

வாத்துக்கள் எல்லாம் தண்ணீரை விட்டு கரையேறிக் கொண்டன.
கரையில் நின்றபடி எல்லா வாத்துக்களும் தங்களது பிரார்த்தனையை ஆண்டவனிடம் தெரியப்படுத்த வானத்தையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

அந்த நேரத்தில் ஆற்றங்கரையில் ஆமை ஒன்று மெல்ல, மெல்ல ஊர்ந்து வந்து கொண்டிருந்தது.
அந்த ஆமையானது கழுதைகளின் அருகே வந்தது. ஏன் எல்லாரும் ஒன்று சேர்ந்தபடி ஆகாயத்தையேப் பார்த்துக் கொண்டிருக் கிறீர்கள்?'' என்று கேட்டது ஆமை.

"ஆமையே! நாங்கள் எல்லாரும் ஆண்டவன் எப்போது வருவார் என்று ஆகாயத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக் கிறோம். நாங்கள் எல்லாரும் வாத்துக்களைப் போன்று உருவம் மாறலாம் என்று முடிவு செய்துள்ளோம்,'' என்றது ஒரு கழுதை.

அதனைக் கேட்ட ஆமை, "" நீங்கள் ஏன் வாத்துக்களைப் போன்று உருவம் மாற வேண்டும்?'' என்று கேட்டது.

"ஆமையே! எங்களால் தண்ணீரில் நீந்தி விளையாட முடியவில்லை. நாங்கள் வாத்துக் களைப் போன்று உருவம் மாறிக்கொண்டால், தண்ணீரில் நீந்தி விளையாடலாமே! அதனால் தான் வாத்துக்களைப் போன்று உருவம் மாறிக் கொள்ள வேண்டும் என்று நாங்கள் எல்லாரும் கடவுளைக் காண வேண்டி வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்,'' என்றன கழுதைகள்.

"கழுதைகளே நீங்கள் வாத்துக்களைப் போன்று இருக்க வேண்டும் என்று ஆண்ட வனைக் குறித்து தவம் இருப்பதைப் பார்க்கிற போது எனக்கு மிகவும் வேடிக்கையாகத்தான் இருக்கிறது,'' என்றபடி கூறிக்கொண்டு சென்றது ஆமை.
பின்னர் அது மெல்ல, மெல்ல வாத்துக் களின் அருகே நகர்ந்து வந்தது.
"வாத்துக்களே! நீங்களும் கழுதைகளைப் போன்று வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக் கிறீர்கள்! எதனால் இப்படி இருக்கிறீர்கள்? கழுதைகளோ உங்களைப் போன்று மாற வேண்டும் என்று கடவுளை வேண்டிக் கொண்டிருக்கின்றன. நீங்கள் யாரைப் போன்று மாற வேண்டும் என்று வானத்தைப் பார்த்தபடி இருக்கிறீர்கள்?'' என்று கேட்டது ஆமை.
" நாங்கள் கழுதைகளைப் போன்று உருவம் மாறிக் கொள்ள வேண்டும் என்று கடவுளைக் குறித்து வேண்டுகிறோம்!'' என்றது ஒரு வாத்து.

அதைக் கேட்ட ஆமைக்கு சிரிப்பு வந்தது.

"வாத்துக்களே! நீங்கள் எல்லாரும் கழுதையைப் போன்ற உருவம் மாற வேண்டும் என்று ஆண்டவனிடம் வேண்டிக் கொண்டிருக் கிறீர்கள்! கழுதைகளோ உங்களைப் போன்று உருவம் மாறிக்கொள்ள வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொண்டிருக்கிறது. நீங்கள் உங்களின் அருமையை உணர்ந்து கொள்ளாமல், ஒருவரையொருவர் உருவம் மாற வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்கள்! ஒருவருக்கொருவர் அறியாமலேயே இதனை செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள். முதலாவதாக, நீங்கள் உங்கள் பிறப்பின் உருவத்திற்கு மதிப்புக் கொடுங்கள். உங்களை நீங்களே மதியுங்கள்!'' என்று கூறியபடி சென்றது ஆமை. ஆமையின் கருத்தைக் கேட்ட வாத்துக்கள், தங்கள் தவறை உணர்ந்தன. உடனே அவைகள் எல்லாம் கழுதை களிடம் வந்தன. கழுதைகளிடமும் ஆமை கூறிய கருத்தினை தெரியப்படுத்தின. வாத்துக்களும், கழுதைகளும் தங்களின் தவறை உணர்ந்து தெளிவடைந்தன. அதன் பின்னர் இப்படிப்பட்ட முட்டாள் தனமான எண்ணங்களுக்கு இடம் கொடுக்கவில்லை.

- தினமலர்

படித்ததில் பிடித்தது 11 - சிறிய தூண்டில்

நம் நாட்டிலிருந்து வெளிநாட்டுக்கு வேலை தேடிச் சென்றார் ஒருவர்.
அங்கே ஒரு விற்பனை நிலையத்தில்....

"சேல்ஸ் துறையில் உனக்கு முன் அனுபவம் இருக்கிறதா?" மேனேஜர் கேட்க,
"நான் எனது நாட்டில் சேல்ஸ்மேனாகத்தான் வேலை பார்த்தேன்" என்றார் நம்மாளு.

"அப்படியானால் உனக்கு நான் வேலை தருகிறேன். நாளை முதல் நீ வேலையைத் தொடங்கலாம். கடை மூடும்பொழுது நீ எப்படி வேலை பார்த்தாய் எனப் பார்ப்பதற்கு நான் வருவேன்"

முதல் நாள் கடை மூடும் நேரம் மேனேஜர் வருகிறார்.
"இன்று எத்தனை நபர்களிடம் சேல்ஸ் செய்தாய்?"

"ஒருவரிடம் மட்டும்…"

"என்ன ஒருத்தர் மட்டுமா? ... உன்னுடன் வேலை பார்க்கும் மற்றவர்களெல்லாம் நாள் ஒன்றுக்கு 20லிருந்து 30 வரை செய்யக் கூடியவர்கள். உன் வேலை நிரந்தரமாக வேண்டுமானால் நீயும் இவர்களைப் போல் முயற்சி செய்ய வேண்டும். சரி எவ்வளவு டாலருக்கு விற்றாய்?"

"$1012347.64"

"ஒரே ஒரு நபரிடம் இவ்வளவு டாலருக்கா? என்னென்ன விற்றாய்?"

"முதலில் அவரிடம் சிறிய தூண்டில்,
கொஞ்சம் பெரிய தூண்டில்,
அதைவிடப் பெரிய தூண்டில்,
ஃபிஷிங் ராட்,
ஃபிஷிங் கியர் எல்லாம் விற்றேன்.
பிறகு அவரிடம் “எங்கே மீன் பிடிக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டேன்.
அவர் கரையில் அமர்ந்து மீன் பிடிப்பதாகச் சொன்னார். உடனே நமது போட்டிங் டிபார்ட்மெண்ட் சென்று ஒரு போட்டை விற்றுக் கொடுத்தேன். அவர் என்னுடைய கார் இந்த போட்டை இழுக்குமா எனத் ன்று தெரியவில்லையே என்றார். நான் நமது ஆட்டோமோடிவ் டிபார்ட்மெண்ட் சென்று ஒரு 4x4 ட்ரக் விற்றுக் கொடுத்தேன். 

பின்னர் அவரிடம் நீங்கள் எங்கு தங்கியிருக்கிறார் எனக் கேட்டேன். இப்போதைக்கு இடம் எதுவும் இல்லை என்று சொன்னார். உடனே நான் அவருக்கு 4 பேர் தங்கக் கூடிய அளவுள்ள “டெண்ட்” –ம் விற்றுக் கொடுத்தேன்"
"என்ன ஒரு தூண்டில் வாங்க வந்தவரிடமா இவ்வளவும் விற்றாய்?"

மேனேஜர் அதிசயமாய்க் கேட்க, நம்மாளு சொன்னார்,

"அய்யோ! இல்லை சார்! அவர் தலைவலிக்காக அனாசின் மாத்திரை வாங்க வந்தார். நான்தான் மீன் பிடித்தால் மனசுக்கு ரொம்ப ரிலாக்ஸ் - ஆக இருக்கும். எப்போதும் உங்களுக்குத் தலைவலியே வராது என்று கூறினேன்"

--இணையத்திலிருந்து

தெரிந்து கொள்ளுங்கள் !

• நாம் இறந்த பிறகும் கண்கள் 6 மணிநேரம் பார்க்கும் தன்மையுடையது.

• சுகபிரசவம் அல்லாமல் தன் தாயின் வயிற்றில் இருந்து கிழித்து வெளியே எடுக்கப்பட்டவர் ஜூலியஸ் சீசர். அதனால்தான் இந்த முறைக்கு ‘சீசரியன்’ என்று பெயர் வந்தது.

•பிறந்து ஆறுமுதல் எட்டு வாரங்கள் வரை குழந்தைகள் அழுதால் கண்ணீர்வராது.

•  நான்குவயது குழந்தைகள் ஒருநாளைக்கு சுமார் 400 கேள்விகள் கேட்கும்.
• கருவில் முதன்முதலில் உருவாகும் உறுப்பு இதயம்.மனிதன் இறந்து போனதும் முதலில்செயலிழக்கும் உறுப்பு - இதயம்.

• மனித உடல்களில் சுமார் 6 கோடியே 50 லட்சம் செல்கள் இருகின்றன.
• ஒரு தலைமுறை என்பது 33 ஆண்டுகள்.

•மார்க்கோபோலோ என்கிற சிகரெட்நிறுவனத்தின் முதல்உரிமையாளர் நுரையீரல் புற்றுநோய்தாக்கி இறந்துப்போனார்.

• பழமரங்களில் நீண்டகாலம் விளைச்சல் தருவது ஆரஞ்சுமரம். சுமார் 400 ஆண்டுகளாக தொடர்ந்துஅது விளைச்சல் தரும்.


• ஒருதர்பூசணிபழம் இருந்தால் அதில் இருந்து 6 லட்சம்தர்பூசணிபழங்களை உற்பத்தி செய்துவிடலாம்.

• பொதுவாக தாவரங்கள்நகராது. ஆனால் கிலாமிடோமொனாஸ் என்றஒருசெல்தாவரம் நகர்ந்துபோகும் தன்மைஉடையது.

• பச்சோந்தியின் நாக்கு தன் உடலின் நீளத்தை விட இரண்டு மடங்குஅதிகமாகஇருக்கும்.

• நாக்கை நீட்டமுடியாதஒரே விலங்கு முதலை.

• நீலதிமிங்கலத்தின்எடை 22 யானைகளின் எடைக்கு சமம். அதன்இதயம்ஒருசிறியகார் அளவில் இருக்கும்.

• யானையின் கால்தடத்தின் நீளம் அளந்து, அதை ஆறால் பெருக்கி வரும் விடையே - யானையின்உயரம்.

• ஒருபுள்ளி அளவு இடத்தை 70,000 (எழுபதாயிரம்) அமிபாக்களால் நிரப்பமுடியும்.

• தரையில் முதுகுபடும்படி உறங்கும் ஒரேஉயிரினம் - மனிதன்.

•முன்னால் பின்னால் பக்கவாட்டில் என அனைத்து பக்கங்களிலும் பறக்க முடிந்தபறவை - தேன்சிட்டு.

• தேன்சிட்டு, மரங்கொத்தி, போன்றபறவைகளுக்கு நடக்கத்தெரியாது.

வாழ்க்கை என்னும் பரிசு!

ஒரு போட்டியில் உங்களுக்கு ஒரு பரிசு கிடைத்திருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

பரிசு என்னவென்றால்,ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் உங்கள் வங்கிக் கணக்கில் 86,400 ரூபாய் உங்கள் சொந்த செலவுக்காக வரவு வைக்கப்படும்.

ஆனால் இந்தப் பரிசுக்கு சில நிபந்தனைகள் உண்டு.

அவை :
1) அந்த நாளில் நீங்கள் செலவு செய்யாத பணம் உங்கள் கணக்கிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுவிடும்.
2) உங்கள் பணத்தை நீங்கள் வேறு கணக்கிற்கு மாற்ற முடியாது.
3) அதை செலவு செய்ய மட்டுமே உங்களுக்கு உரிமை உண்டு
4) ஒவ்வொரு நாளும் விடியும்போது உங்கள் வங்கிக் கணக்கில் அந்த நாளின் செலவிற்காக 86400 ரூபாய் வரவு வைக்கப்படும்
5) எப்போது வேண்டுமானாலும் வங்கி இந்த ஆட்டத்தை முன்னறிவிப்பு இல்லாமல் நிறுத்திக்கொள்ளலாம்.
6) வங்கி - "முடிந்தது கணக்கு" என்று சொன்னால் அவ்வளவுதான். வங்கிக் கணக்கு மூடப்படும், மேற்கொண்டு பணம் வரவு வைக்கப்படமாட்டாது.
 
 இப்படி இருக்கும் பட்சத்தில் நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்?
உங்களுக்கு பிடித்த எல்லாம் வாங்குவீர்கள் இல்லையா?
உங்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் உங்கள் மனதுக்கு பிடித்தவர்களுக்கும் வாங்கித்தருவீர்கள் இல்லையா? உங்களுக்கு முன்பின் அறிமுகம் இல்லாதவர்களுக்காகவும் செலவு செய்வீர்கள்.

ஏனென்றால் அவ்வளவு பணத்தையும் உங்களுக்காக மட்டுமே செலவு செய்வது சாத்தியமில்லை என்பதால் - அப்படித்தானே? முடிந்தவரை ஒவ்வொரு ரூபாயையும் எப்படியாவது செலவு செய்து உபயோகிப்பீர்கள்தானே?

உண்மையில் இது ஆட்டமில்லை - நிதர்சனமான உண்மை!!

ஆம் ..

நம் ஒவ்வொருவருக்கும் இப்படியான ஒரு வங்கிக் கணக்கு இருக்கிறது. நாம் தான் அதை கவனிக்கவில்லை.அந்த ஆச்சரிய வங்கிக்கணக்கின் பெயர் - காலம்.

ஒவ்வொரு நாள் காலையும் நாம் எழுந்திருக்கும் போது வாழ்க்கையின் அதியுன்னத பரிசாக 86400வினாடிகள் நமக்கு வழங்கப்படுகிறது.
இரவு தூங்கப் போகும் போது நாம் மிச்சம் வைக்கும் நேரம் நமக்காக சேமித்து வைக்கப் படுவதில்லை.
அன்றைய பொழுது நாம் வாழாத வினாடிகள் தொலைந்தது தொலைந்தது தான்.நேற்றைய பொழுது போனது போனது தான். 

ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் புத்தம் புதிதாக நம் கணக்கில்
86400நொடிகள். எச்சரிக்கையே இல்லாமல் எப்போது வேண்டுமானாலும் வங்கி உங்கள் கணக்கை முடக்க முடியும். அப்படியிருக்கும் பட்சத்தில் நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்? 

உண்மையில் 86400வினாடிகள் என்பது அதற்கு சமமான அல்லது அதற்கும் மேலான பணத்தை விடவும் மதிப்பு வாய்ந்தது அல்லவா?
இதை ஞாபகம் வைத்துக்கொண்டால் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நொடியையும் நாம் கொண்டாடிக் கழிக்க மாட்டோமா? காலம் நாம் நினைப்பதை விட வேகமாக ஓடிவிடும். 

எனவே உங்களைப் பொன் போல பேணுங்கள் - சந்தோஷமாக இருங்கள் - சுற்றியுள்ளவர்களை ஆழமாக நேசியுங்கள் - வாழ்க்கையைக் கொண்டாடுங்கள்.